Veteranen L.M.O. hadden liever met 9-1 verloren van Feyenoord

veterbalZondag 20 maart stond de uitwedstrijd tegen Feyenoord op het programma. Na twee gewonnen wedstrijden gingen de veteranen met iets meer vertrouwen naar deze wedstrijd toe, maar Feyenoord uit, die win je niet zo maar effe. Met 15 man sterk traden de veteranen aan tegen oud profs zoals Roy Makaay, Warry van Wattum, André Stafleu (of een karikatuur daarvan) en Nico Jalink en een aantal meer dan goede spelers daaromheen die in staat zijn om de veteranen van L.M.O. van het kastje naar de muur te sturen. Uiteraard startte de wedstrijd niet voordat Jorge zich nog even met de opstelling had bemoeid en de inmiddels bekende wissel had doorgevoerd. Jorge eruit, Patrick erin. Jorge houdt dit op een tactische wissel, wij weten zeker dat het angst is geweest voor de tegenstander.

L.M.O. begon behoudend aan de wedstrijd. Waar normaal gesproken de veteranen graag vooruit en op de helft van de tegenstander voetballen ging de bal nu veelal breed en terug. In deze fase van de wedstrijd toonde de veteranen dan ook iets te veel respect voor de 15-voudig kampioen en zat de angst voor een snelle tegengoal er toch wel een beetje in. Jammer, want zo af en toe werd L.M.O. toch gevaarlijk in de 16 van de tegenstander en had het met iets meer lef op voorsprong kunnen komen. Feyenoord speelde haar bekende spel, liet de bal lekker rondgaan, zonder echt gevaarlijk te worden, maar met het zelfvertrouwen dat die kans om te scoren toch wel zou komen. Dat gebeurde ook. Met een steekpass werd Roy Makaay vrij voor Roberto gezet en dan weet je genoeg, 1-0. Kort daarna scoorde Feyenoord uit een counter de 2-0 en leek de wedstrijd al gespeeld. Echter gingen de veteranen nu met meer lef voetballen, zette het Feyenoord onder druk en kregen we kansen op de aansluitingstreffer. Natuurlijk was de scheidsrechter dit ook opgevallen en daarom moest Feyenoord een handje geholpen worden. Na een slecht verwerkte voorzet had keeper Roberto twee handen op de bal op de grond. Een speler van Feyenoord schopte de bal onder zijn handen vandaan en schoot de bal in een leeg doel, 3-0. 100% overtreding. Dat vond de scheidsrechter ook. Helaas gaf hij dat pas toe in de rust van de wedstrijd. Maar iedereen kan een foutje maken toch? En inderdaad, zolang het niet beslissend was, floot de scheidsrechter een prima wedstrijd. De veteranen hadden dit foutje wel nodig om nu echt te gaan voetballen en strijden. Inmiddels moest Feyenoord al een keer wisselen door een blessure en dit Feyenoord was niet het sterkste Feyenoord waar we ooit tegen hebben gevoetbald. Na een goede actie gaf Et de bal perfect voor aan Michel die de bal lekker kon inkoppen bij de 2de paal, 3-1. De veteranen kregen weer hoop op een stunt, maar helaas scoorde Makaay kort daarna de 4-1. Dit was ook één van zijn laatste acties. Na een pittig duel met Remco moest ook Makaay geblesseerd de strijd staken. Ruststand 4-1.

Feyenoord met of zonder Makaay is een verschil tussen dag en nacht. In de rust werd dan ook het strijdplan voor de 2de helft bepaald en de wissels doorgevoerd. Ook Jorge ging weer het veld in. Hij had een wat oudere grijze man gezien bij Feyenoord waarvan hij dacht dat hij die wel kon hebben. Helaas voor Jorge wisselde deze man na 10 minuten van positie en kwam Jorge tegen de op dat moment beste Feyenoorder te staan. Nee Jorge, dit was niet afgesproken met Feyenoord.

De 2de helft zagen we weer een ouderwets voetballend en strijdend L.M.O. op de helft van de tegenstander. De veteranen werden beter en sterker en een doelpunt kon dan ook niet uitblijven en dan zouden we het Feyenoord nog wel eens heel moeilijk kunnen gaan maken. Natuurlijk zag de scheidsrechter dit ook. Na een mooie voorzet die indraaide bij de 2de paal kwam Valdi inlopen en knikte verdiend de 4-2 binnen. Spelers van L.M.O. stonden te juichen totdat er een mooie samenwerking ontstond tussen een speler van Feyenoord, de pupil van de week als grensrechter en de scheidsrechter. De speler van Feyenoord riep seconden na de goal buitenspel. De grensrechter stak hierop alsnog zijn vlag omhoog en de scheidsrechter, die al naar de middenstip had gewezen, floot en keurde de goal af. Het was één vloeiend proces. Reactie van de scheidsrechter op de protesten van L.M.O.: ik had het allemaal zelf allang gezien. Frustrerend voor de veteranen dat Feyenoord, als het even niet draait of wanneer ze het moeilijk hebben, dan de hulp weer krijgt van de scheidsrechter. Kort daarna scoorde Feyenoord uit een spaarzame counter ook nog eens de 5-1 en de wedstrijd leek nu toch echt wel gespeeld. Toch dacht L.M.O. daar anders over en met een paar mooie, snelle aanvallen en prima voorzetten, werd kort achter elkaar de 5-2 (Manus), 5-3 (Valdi) en 5-4 (Et) gescoord. Kort voor de 5-4 gaf de scheidsrechter nog aan dat er 5 minuten te spelen waren. De spelers van Feyenoord liepen nu echt op hun laatste benen en ze snakte naar het einde van de wedstrijd. L.M.O. kreeg kort na de 5-4 nog een hele grote kans op de gelijkmaker, maar helaas kreeg Et de bal oog in oog met de keeper niet onder controle. Er waren dus nog enkele minuten te gaan en puntverlies voor Feyenoord zat erin. En natuurlijk zag de scheidsrechter dit ook, dus halveerde hij de laatste 5 minuten naar 2 ½ minuut en floot hij bij een 5-4 stand voor het einde van de wedstrijd.

Gefrustreerd en geïrriteerd verlieten de veteranen van L.M.O. het veld. Voor de tweede achtereenvolgende maal in de uitwedstrijd tegen Feyenoord weer de complimenten en niet de punten. Natuurlijk gebeurt er in een wedstrijd heel veel meer waardoor je wint of verliest, maar wat als de scheidsrechter niet beslissend had geweest op belangrijke momenten, dan hadden we misschien wel met 4-5 gewonnen. Tsja, “wat als”… Je kunt maar beter met 9-1 verliezen van Feyenoord, dan weet je dat je gewoon niet goed genoeg was en smaakt het bier na de wedstrijd minder bitter.

Volgende week zondag gaan we paaseieren zoeken. Op zondag 3 april spelen we om 10.00 uur de uitwedstrijd tegen Alexandria ’66. U komt toch ook?